Hindustan-Times-hanbosma

Als alles in eens verdwijnt
De toekomst zo donker lijkt
De zon niet meer voor je schijnt
Wacht dan nog even…

Als alles waar jij voor leeft
Het zomaar ineens begeeft
Omdat je het niet meer weet
Wacht dan nog even…

Wacht tot ik bij je ben vannacht
En hou me dan vast,
Tot jij weer lacht en
Zonder een woord weer zeker weet
Wat we te vaak vergeten
Alleen maar een man
Alleen maar een vrouw

Vergeet nu de wereld maar
We hebben altijd elkaar
En dat is genoeg
Echt waar
Wacht nou maar even

Wacht tot ik bij je ben vannacht
En hou me dan vast,
Tot jij weer lacht en
Zonder een woord weer zeker weet
Wat we te vaak vergeten
Alleen maar een man
Alleen maar een vrouw

Omdat ik geloof in jou
Omdat ik je blind vertrouw
Omdat ik nog steeds van je hou
Wacht nou nog even

Wacht tot ik bij je ben vannacht
En hou me dan vast, tot jij weer lacht
Zonder een woord weer zeker weet
Wat je te vaak vergeet
Al storten de muren om ons in
En je geen eind en geen begin
En ook als je niet meer zeker weet
Laten we nooit vergeten

Waar dingen eindigen beginnen nieuwe dingen,
wanneer de avond is gevallen, en eveneens de wind,
als je net slaapt, keert de hand die je liefste bedekt
zich om, en vliegt er tederheid uit de handpalm op
die ruist over de stad, over donkere akkers,
wegen, rivieren, over de dorpen en je droomt dat je
op reis bent, dat je op weg bent naar iets dat heel ver
van je is, je komt aan bij de zee, maar daar is al
het eerste licht van de morgen, en je weet
dat het snel erg licht zal worden, dat de tederheid
terug moet keren naar de hand die je liefste moet strelen,
die moet dragen en bouwen; in de vroege ochtend
zie je de hand, de kamer is open, de wind
staat op, nieuwe dingen beginnen en
iemand vraagt of je haar liefhebt.