Martin zijn gedachten werden abrupt onderbroken door het indringende gerinkel van de ouderwetse, ivoorwitte telefoon die op het dressoir onder de spiegel stond. Terwijl hij zijn hand in slow motion naar het toestel zag reiken was het alsof hij uit een of andere droom ontwaakte. Totaal ontnuchterd en verbijsterd zag hij dat zijn rechterhand onder het bloed zat. De telefoon bleef rinkelen en automatisch pakte hij de hoorn op. De stem aan de andere kant klonk nog onduidelijk in zijn oor maar bij Martin schoot de hele avond nu als een film aan hem voorbij toen hij zichzelf in de spiegel zag. Op het moment dat hij de rode vegen op zijn gezicht, zijn opengescheurde, met bloed doordrenkte bloes en de rode striemen op zijn borst zag, kwam alles als een vreemde, rustgevende explosie naar boven. Hij wist dan ook meteen wie hij aan de lijn had. ‘Hallo? Is daar iemand?’ Martin herkende de bezorgde stem van Guus. ‘Is Nadia nog bij jou? Ze is namelijk nog steeds niet thuisgekomen… Hallo?!’ De ongerustheid van Guus irriteerde Martin mateloos. ‘Dag Guus, je spreekt met Martin. Je moet nu eens goed naar mij luisteren!’ zei hij met een rustige stem, vol overtuiging en een zelfverzekerdheid die hij zijn hele leven had gemist. ‘Nadia komt niet meer bij je terug. Je vriendin heeft een keuze gemaakt en ze blijft de rest van haar leven bij mij. Ze is van mij, hoor je me!’ Martin begon nu hysterisch te schreeuwen. ‘Zij wilde nog terug naar jou maar ik heb haar tegen kunnen houden. Je zult haar nooit meer zien, nooit meer kunnen voelen! Guus probeerde ertussen te komen maar Martin gaf hem die mogelijkheid niet. ‘Nee luister naar mij! Wat denk je, ik weet heus wel waarom ze hier was. Een beetje ‘fucking’ medelijden tonen. Denk je soms dat ik een of andere idioot ben? Je had mee moeten gaan dan was het misschien anders afgelopen. Maar nu? Maar nu…’ Het geschreeuw ging over in een hartverscheurend gejank. Martin liep, al struikelend over de lege flessen, naar de bank en merkte niet dat hij de telefoon van het dressoir trok. Vlak voor de bank stapte hij bovenop een fles en viel voorover op de grond terwijl hij in zijn val de kabel van de telefoon uit de muur meetrok. Liggend op het bebloede tapijt ging hij verder met zijn gesprek niet merkend dat hij tegen niemand meer aan het praten was. ‘Je moest eens weten hoe mijn leven tot nu toe is geweest.’ fluisterde Martin huilend, zijn rode, opgedroogde lippen tegen de hoorn gedrukt. ‘Van jongs af aan voel ik me al een mislukking, een nobody. Ik kon nooit iets goed doen in de ogen van mijn vader. Wat ik ook deed hij kraakte me tot het bot toe af. Ik was in zijn ogen geen echte vent, ik moest veel harder worden, overal beter in zijn. Op school was er geen leraar die mijn problemen begreep. Geen leerling die ook maar enige interesse in mij toonde. Ik was het pispaaltje, de voetveeg van de klas. Ik liep elke pauze met mijn ogen op de grond gericht, te bang om ook maar iemand aan te kijken. Nooit heb ik het plezier van een leuke vriendengroep beleefd. Ik heb, verdomme, nog nooit een vriendin gehad. Het is een grote verspilling van energie geweest, die zesentwintig jaar dat ik op deze klote aardbol heb rondgelopen!’ Martin smeet de hoorn van de telefoon weg en stond op. Trillend pakte hij het grote keukenmes, dat op de grond lag en wandelde met een vreedzaam, helderlicht gevoel in zijn hoofd naar de slaapkamer, waar zijn Nadia lag. ‘Dag lieverd,’ zei hij liefdevol, ‘heb je nog even geduld?’ Martin legde het mes op het nachtkastje en begon zijn kleren uit te trekken. In de verte hoorde hij de deurbel gaan en het harde geklop op de deur. ‘Luister nog even naar mij schat…’ fluisterde hij, ondertussen het mes pakkend. Het geklop werd nu een gebons tegen de deur. ‘Je weet dat ik je nooit pijn wil doen, daarom moest ik deze keuze wel maken.’ Martin ging op zijn knieën, tussen de benen van Nadia zitten. ‘Guus of deze klote wereld hadden je op een gegeven moment toch pijn gedaan, een pijn die ik je nooit zou toewensen.’ Nu werd er keihard ‘Politie!’ geroepen en klonk er een langdurig gebonk en de deur begon zuchtend te kraken. ‘Ik kom zo bij je Nadia, dan zijn we samen, voor altijd samen in een betere wereld.’ Martin zette het mes tussen de bebloede borsten van Nadia met het lemmet omhoog. Nog een keer keek hij naar dat mooie, bleke gezichtje van haar en liet zich toen voorover vallen, in een laatste, dodelijke omhelzing. Op het moment dat de politie kwam binnenstormen lag Martin bovenop de dode Nadia met het mes door zijn eigen keel maar met een hemelse glimlach om zijn gezicht.
