Vroeger hadden wij geen 150 zenders op tv. Een computer ontbrak in huis. Internet, PSP's, de DS, Playstation en de Wii bestonden toen nog niet, om van Iphone, Ipad en Ipod maar te zwijgen. Muziek luisteren deden wij via de radio. Je stelde je eigen cassettebandjes samen met je favoriete liedjes erop. Op vrijdagmiddag naar de top40 luisteren, proberen precies op tijd 'record' in te drukken en maar hopen dat de DJ er aan het einde niet doorheen zou lullen.
Kabouter Cornuco - Een nostalgische LP voor de jeugd van toen en nu...
Walk Off The Earth - Karma Police
Elk bandlid bespeelt verschillende instrumenten, qua zang zijn ze ook stukken beter dan menig The Voice-kandidaat is. Deze versie van Karma Police van Radiohead vind ik helemaal top! Echt een aanrader om ook andere covers, zoals Grenade, van deze band te beluisteren op YouTube...
ONS 7 - Heerenveense Boys 5... Uitslag: Spierpijn
Vandaag heb ik voor het eerst dit seizoen een hele wedstrijd gespeeld. De boys van Heerenveen waren net iets beter, ondanks mijn tomeloze inzet. Maar zo'n beetje elke spier in mijn lichaam voelt op dit moment stijf en pijnlijk aan. Het is dat mijn vingers nog soepel genoeg zijn om dit blogje te kunnen tikken.
Presentator barst in lachen uit...
Leestip: Ik was Amerika - Gustaaf Peek
Dirk, een Nederlander vechtend voor de nazi's, wordt door de geallieerden gevangengenomen in Noord-Afrika. Samen met duizenden Duitse krijgsgevangenen wordt hij overgebracht naar een van de vele kampen in de VS. De mannen eten goed, leren Engels, voeren toneelstukken op, maar ze moeten ook tussen de zwarte arbeiders op de katoenvelden werken. Dirk sluit vriendschap met de tractorrijder Harris en ontmoet diens mysterieuze halfzuster, Cicely.
Zesendertig jaar later keert Dirk terug naar Amerika. Hij reist over de lange wegen van het land opnieuw richting Texas. Harris wacht in Houston op zijn oude vriend. De oorlogsjaren zullen de mannen nog eenmaal samenbrengen.
Het waren gewone dagen in het kamp. De fonteinen waren bijna klaar, de stenen vrouw had de meeste moeite gekost, daarna de spuwende duivels. Onder britsen lagen grote flessen voor het laten gisten van schillen. De mannen werden dronken bij het hek........ Mannen wisten niet meer wat ze op hun briefkaarten moesten schrijven, twee per maand, postage free. Mannen dachten aan hun familie. Hun kinderen onder het puin. Hun vrouwen op de lul van een andere man. Hun lichamen waren nerveus geworden - oorlogskramp. Sommigen stierven, maar het was als doodgaan door ouderdom. Hartaanvallen, longontsteking, kanker, sommigen hadden zich doodgehoest.....
....Het oogstseizoen was voorbij, een verlossing, de zon niet meer als een gloeiende steen op zijn hoofd en rug, niet meer de angst voor een te lichte zak, de twijgen hadden tijdelijk, eindelijk geen witte knoppen meer. Hij sloeg weer palen in de grond, verwijderde stenen voor de naderende ploegscharen en kapte bomen, die als brandhout zouden verdwijnen in de kachel van Mrs. Love. Elke dag lunchte hij met Harris. Ze deelden sandwiches en sigaretten, in de schaduw, op een afstand van de anderen.Dirk en zijn kameraden bleven buitenstaanders, getolereerde gasten die bij het eerste vlagvertoon zouden verdwijnen. De plukkers haalden na verloop van tijd hun schouders op en gingen door met hun werk en oefenden hun dooddoener dat ze de Duitsers nog eens zouden missen.
Het kamp was strenger dan de vermoeide mannen op de akkers. Af en toe stond iemand op van tafel als Dirk ging zitten. Zijn vriendschap met Harris was aanleiding geworden voor apengekrijs achter zijn rug. Ze gehoorzaamden hun geschiedenis, in Duitsland, in Nederland, had hij hetzelfde gedaan.
Wat een plezier om een stukje papier...
Even bijkomen na gebroken arm...
Guido Weijers Oudejaarconference 2012 Try-out
Afgelopen zaterdag nam de Blauhúster Dakkapel afscheid van hun fans in een bomvolle Sneker Sporthal. Na veertig jaar was het Oer&Út voor de mannen in de kielen met de Fryske Pompeblêden. Voor de allerlaatste keer werd het welbekende repertoire uit de instrumenten geperst. Mannen, bedankt voor al die jaren muziek en feest!!
Een paar honderd meter verderop liet Guido Weijers, in een uitverkocht theater Sneek, weer eens zien waarom hij bij de beste cabaretiers van Nederland hoort.
Zo had de 15-jarige Iris het volgende getweet: 'de verhoging van de alcoholleeftijd naar 18 jaar'. Al tijden kijk je er naar uit om op je zestiende zelf drank te mogen kopen. Bereik je dan eindelijk die magische leeftijd, moet je nog eens twee jaar wachten.
Of zoals Guido dit gevoel prima wist te verwoorden:
Je ontmoet een vrouw in de kroeg. Je vindt het een onwijs lekker ding! Na een aantal drankjes besluiten jullie naar haar huis te gaan, om de avond in stijl af te sluiten. Op de bank beland, wordt er al snel hevig gezoend. Haar handen beginnen je lichaam te strelen. Ze glijden langzaam van je borst, naar je
buik en eindigen aan de binnenkant van je dijbeen. In je gedachten lig je al naakt in bed, bovenop deze prachtige vrouw. Je ontploft bijna van geilheid. Je wil haar nu. Ze drukt haar vochtige lippen tegen je oor aan en fluistert van alles met haar hese stem in je oor. Je bent nu echt niet meer te houden en begint haar broek al los te knopen, maar ze pakt je hand vast en zegt:
'Ik ben ongesteld...'
(Guido is dus duidelijk geen echte schipper...)
Een topavond gehad! Wat is een avondje lachen dan toch heerlijk. Het kostte Guido geen enkele moeite om ons continu die lach te bezorgen.
Absoluut een aanrader om 30 december te gaan kijken naar deze Oudejaarsconference!
Ik ben zeer benieuwd naar het eindresultaat Guido! YOLO!
In het foyer:
'Ik zweer het je Johan, ik ben echt niet Viggo Waas!'
Gastblogger: Marrit Jellema
Gastblogger van deze maand is Marrit Jellema. Wij voetballen beide bij het inmiddels landelijk bekende ONS, waar we elkaar wel eens spreken in de kantine of op de (rook) tribune. Nooit geweten dat Marrit gedichten schreef, totdat dit jaar haar bundel 'Liefde, Lust en een gebroken hart' verscheen, vol met prachtige gedichten. Wat mij opviel was de humor, de passie en de openheid waarmee zij schrijft. Ik vind het megaknap zoals jij, op 18 jarige leeftijd, je gevoelens, je twijfels en je verdriet (al) weet te verwoorden en het dan ook nog eens aandurft om deze intieme woorden met anderen te delen. Een diepe buiging! Marrit zet vaak ook mooie uitspraken op haar Twitteraccount. Deze vond ik laatst wel erg mooi: 'Jij bent het beste wat ik nooit heb gehad'. Voor meer informatie verwijs ik naar haar website: www.marritjellema.nl. Hieronder het gedicht 'Gespeeld', dat Marrit een aantal jaar geleden al heeft geschreven. Gespeeld Zie haar zitten een gespeelde glimlach eenzaam gebroken alleen op de wereld in een groep zie je haar dansend door het leven gaan haar voeten bewegen haar hart zwijgt van ellende tranen van geluk stromen over haar wangen wordt fout gedacht verdriet laat ze lopen in het holst van de nacht zwart net als de put waarin ze gevallen is als de zon opkomt wordt ze niet gewekt door warme zonnestralen of een liefkozend ochtendzoen liefde heeft ze nooit gekend en het enige wat straalt zijn haar tranen verblindend uiteen spattend op de grond |





