De schaatser
Over de blauwe ijsvloer sneed het ijzer
met lange kerven links en rechts kriskras
graffiti op de gladgestolde vijver.
Voormiddaglicht voorzichtiger en grijzer
viel in mijn spoor geluidloos als oud zand
terwijl ik met een plotselinge ijver
koers zette naar de verre overkant.
Onder mijn voeten gleed de ingevroren
flora van wieren waterdiep voorbij,
de wind vol kille handjes aan mijn oren,
het dorp onzichtbaar verder weg van mij.
De rinkelstemmen van de klasgenoten,
vrieskoude, vrolijke, vielen uiteen;
wanneer ik stilhield was de wereld groter
dan ooit tevoren en voor mij alleen.
- Anton van Wilderode -
