Duitse schlagers zijn het toppunt van fout. Basta. Maar tegelijkertijd zijn ze ook zo fijn. Vooral na vijf wijn in de kroeg kan je hard, heel hard, mee gillen. Mijn favoriet die er met kop en schouders bovenuit steekt is Du van Peter Maffay.
Du heeft alles wat een foute plaat moet hebben. Het wordt in het Duits gezongen, de zanger is lekker fout en de tekst is vreselijk sentimenteel. Maar lékker dat-ie is. En ik ben overigens niet de enige, want Du was in de jaren zeventig één van de succesvolste hits in Duitsland en - jaha - ook in Nederland.
Mijn moeder was namelijk dol op dit nummer en draaide 'm vaak. En ik luisterde mee. Het duurde maar even of ik zong ook mee. Doe ik nog steeds trouwens. Du is namelijk een foute plaat om van te houden. Dat krijg je met die Duitse schlagers. Heeft iemand nog wijn?
(Ik heb nog wel een flesje rosé koud staan hoor...)
Een heerlijk 'fout' nummer van mijn collega Paul Geertsma!
Het moet ergens in begin april 2009 zijn geweest. Werd ik op woensdag na mijn stagedag nog geterroriseerd met 1 april grappen door schoolkinderen een paar dagen later maakte een mierzoete ontmoeting zich meester van me.
De ondergaande zon op Mambo Beach was er altijd al alleen leek hij dit keer wat uitbundiger te schijnen. Hij zakte langzamer in de zee zo leek het. In eerste instantie zat ik nog alleen op een muurtje en hoorde ik de Caraïbische Zee botsen tegen het bloedhete zand.
Uit een ooghoek zag ik een leuke vrouw. We hadden een geanimeerd gesprek met het welbekende ‘Polar’ biertje in onze handen.
De gratis bbq die was aangestoken door de plaatselijke, warme Antilliaan deed zijn werk en toen de eerste sateetjes werden uitgedeeld schalmde het ‘Someone loves you honey’ van Prince Mohammed en June Lodge uit de speakers die waren bevestigd aan de palmboom.
Het leek wel een moment dat alles samenkwam. Eentje in de categorie ‘toeval bestaat niet’. Beide gelukig op een ontspannen moment ‘op’ Mambo Beach op Curacao. Sinds die vrijdag resteerden er voor mij nog 5 vrijdagen op het eiland.
Ik beleefde die vrijdagmiddagen nog intenser dan de eerste drie maanden ervoor.
Vrijdag op Mambo Beach blijft voor mij onlosmakelijk verbonden met: happy hour, liefde, Polar Bier, Someone loves you honey en bbq-en!.
Curacao is voor mij altijd het eiland gebleven wat ik enorm lief heb. Tijdens mijn stageperiode van maandag 19 januari tot en met 1 mei 2009 heb ik enorm genoten van het geweldige klimaat. Wanneer de winter weer zijn intrede doet in Nederland dan verlang ik heel erg naar Curacao. Vandaar dat ik er nog regelmatig terugkeer. In 2011 en 2012 ben ik er opnieuw geweest. Het voelt nog immer als thuiskomen.
Als ik denk aan “foute” muziek, denk ik voornamelijk aan muziek uit mijn jeugd. Dansen in de kinderdisco van het buurthuis op vrijdagavond. Klassiekers van Salt ’n Pepa, Taylor Dane, Rick Astley, Mel & Kim en George Michael. En de grootste helden waren natuurlijk Madonna en Michael Jackson. Mijn muzikale voorkeur was al vroeg moeilijk te omschrijven. Het konden dansbare liedjes zijn, maar ook echte “schuifelplaten” deden het al vroeg goed. Ik denk dat ik toen al de teksten het meest belangrijk vond van muziek. De emotie van het nummer.
Mijn eerste herinnering aan muziek is aan het liedje “The Final Countdown” van Europe. Ik groeide op met een vader die een echte muziekliefhebber is, dus dat mijn grote broer een plaatje ging kopen van zijn eerste zakgeld was geen verrassing. En hij was mijn grote broer, dus ik vond het ook een goed nummer. Muziek op vinyl, met niet als enige wat aan die tijd terug doet denken hetzelfde vinyl. Want als ik het nu hoor, is de tekst nog steeds actueel, de muziek nog even opzwepend en het gevoel weer even of ik dat kleine meisje ben. Al rockend en schreeuwend door de woonkamer…
Medeblogger Anske Smit stuurde mij gisteravond direct een mail nadat ik net met mijn nieuwe item was begonnen. De titel van deze mail was: 'Slechte muziek bestaat niet Han, ik kry ok pykefel van de Urker zangers!' En Anske heeft helemaal gelijk. Slechte muziek bestaat niet. Het hangt gewoon van je smaak af en deze smaak kan tijdens je leven veranderen. Nu vind ik dit dus ook niet echt een 'foute' plaat van Anske. Stuur mij jouw verhaal met een heel fout/goed nummer uit je jeugd! (han.bosma@home.nl)
Anske:
'Vraag Thierry Kamminga naar Neil Diamond en hij lult veertien dagen achterelkaar over zijn idool. Op 24 augustus 1972 ging ik samen met R. in Sneek wonen. De eerste LP, die wij op ons flatje in de Edo Jongemastraat 125 draaiden, was er ééntje van de amerikaanse singer-songwriter Neil Diamond. De man met de stem van gemalen kiezel! Jongstleden zaterdagavond (2008 red)begon in het Rotterdamse Ahoy zijn World Tour 2008. Zowel in de Leeuwarder Courant ( Wim Vervoort): "Neil Diamond had er aan het begin van zijn tournee duidelijk zin in. Zijn karakteristieke donder stem klonk als in zijn beste dagen, zowel in de hoogte als in de laagte" als in de NRC (Jan van Vollaard) "Een goede hand van liedjes schrijven heeft hij nog steeds; zie Pretty Amazing Grace, waarin hij maar weer eens jubelt, dat hij alles te danken heeft aan de Liefde, krijgt de redelijk op leeftijd zijnde Neil Diamond (67)een geweldig positieve recensie in beide avondbladen. Wat wil je ook? Zijn laatste twee albums 12 Songs en Home Before Dark zijn prachtig en zitten al een poosje, met buitengewoon genoegen, in mijn player. Albums met allemaal gevoelige nummers.....sentiment! Hij heeft ze gemaakt met de al eerder op dit weblog door mij bejubelde producer: Rick Rubin. Bekend van weergaloze spirituele albums met Johnny Cash en albums met de amerikaanse ster-rockband Red Hot Chilli Peppers.
Kijk op youtube naar het recente "Pretty Amazing Grace" en naar het eerdere "Love on the Rocks" akoestisch en live door beulen van muzikanten, waarmee Neil Diamond al in lengte van jaren mee samenwerkt!'
Afgelopen week keek ik, zoals gewoonlijk, naar De Wereld Draait Door. Dit keer hadden ze het item: 'Guilty Pleasures' Iedereen heeft wel een nummer waarvan je zegt: 'Ja, ik vind dit nummer wel erg leuk, maar ik durf dit eigenlijk niet tegen mijn vrienden te zeggen.' Ik ben op zich altijd wel eerlijk geweest betreffende mijn muzieksmaak. Als ik een bepaalde song mooi vond, dan kwam ik daar ook eerlijk voor uit. Van George Michael tot Nirvana, Clouseau tot Take That, Billy Joel tot Manic Street Preachers.. Nu ben ik wel erg benieuwd wat jullie een 'fout maar mooi' nummer vinden. Stuur het nummer met jouw verhaal erbij naar mijn onderstaand mailadres en ik zet het hier op mijn blog. Om het spits af te bijten begin ik met mijn 'foute' plaat. In 1985 won Frank Ashton de Soundmixshow met het nummer Reno Town van Tony Christie. Anderhalf jaar later bracht hij samen met Mariska van Kolck het nummer 'Let your love shine' uit. Dit is gebaseerd op de bekende melodie van de Parelvissers. Dit nummer is mij altijd bij gebleven. In die tijd hadden wij weinig tv zenders, dus luisterde ik vaak naar de radio op mijn kamertje naar Piratenzenders en Hilversum 3. Cassettebandje paraat en opnemen maar. Proberen de DJ er niet bij op te nemen. Dit nummer kwam toen vaak langs en ik vond het (en vind het nog steeds) prachtig! Net als bij veel nummer uit de jaren '80 en '90 ga ik weer even terug in die goeie ouwe tijd..
