Leestip: Half mens - Maartje Wortel

Michael Poloni is een 41-jarige Mexicaan, die in Los Angeles woont. 's Ochtends staat hij op, kijkt National Geographic Channel, rookt sigaretten, neemt een taxi naar zijn werk. 's Avonds komt hij weer thuis en rookt sigaretten. Een schijnbaar normaal bestaan. Maar voor Michael lijkt het alsof zijn leven nog niet echt begonnen is. Tot hij op een zaterdagmiddag in een taxi zit, die een Nederlands meisje aanrijdt.


Het meisje heet Elsa Helena van der Molen. Ze is 20 jaar en woont met haar vader en moeder in een grote villa in Los Angeles. Haar leven bestaat vooral uit een alfabet aan jongensnamen bij elkaar zoenen, uitslapen en niet te veel nadenken. Tot ze op een zaterdagmiddag met de fiets naar de universiteit gaat en aangereden wordt door een taxi.


Maartje Wortel schrijft met een mengsel van afstandelijkheid en mededogen over twee dolende zielen, overgeleverd aan hun eigen en elkaars obsessie.



'Wortel speelt met het verschijnsel van de blinde vlek. Virtuoos stevent ze op dat verrassende einde af. Haar taal is een genoegen.' - VRIJ NEDERLAND


Bruno zei: 'Je mist je been.'
Ik werd nu al, na één dag, moe van die woorden. Wat ik probeerde te vergeten moest Bruno blijven herhalen, omdat het bij het beleid hoorde. Herhalen. Nog een keer, dat van dat been, stamp het erin! Zoals het leren van Engelse woorden op de middelbare school; dat je ze vanbuiten kende, zo goed had je ze geleerd, maar toch durfde je de overhoring niet aan zonder spiekbrief, voor de zekerheid.
Er waren overal spiekbrieven over mijn been. Ze hadden de zin op een bandje op moeten nemen en dat afspelen terwijl ik sliep: Je mist je been.
Maar wat Bruno bedoelde was dit: je míst je been.
Hij zei: 'Het is een rouwproces, Elsie. Het is als de dood.'
Ik schrok niet van het woord dood. Hij had gelijk. Dat mijn been er niet meer was, was als de dood. Het was als een liefdesverdriet, eenzelfde soort onmacht. Het was als het verliezen van iemand. maar dan erger, want dit verlies was niet compleet.