Als ik denk aan “foute” muziek, denk ik voornamelijk aan muziek uit mijn jeugd. Dansen in de kinderdisco van het buurthuis op vrijdagavond. Klassiekers van Salt ’n Pepa, Taylor Dane, Rick Astley, Mel & Kim en George Michael. En de grootste helden waren natuurlijk Madonna en Michael Jackson. Mijn muzikale voorkeur was al vroeg moeilijk te omschrijven. Het konden dansbare liedjes zijn, maar ook echte “schuifelplaten” deden het al vroeg goed. Ik denk dat ik toen al de teksten het meest belangrijk vond van muziek. De emotie van het nummer.
Mijn eerste herinnering aan muziek is aan het liedje “The Final Countdown” van Europe. Ik groeide op met een vader die een echte muziekliefhebber is, dus dat mijn grote broer een plaatje ging kopen van zijn eerste zakgeld was geen verrassing. En hij was mijn grote broer, dus ik vond het ook een goed nummer. Muziek op vinyl, met niet als enige wat aan die tijd terug doet denken hetzelfde vinyl. Want als ik het nu hoor, is de tekst nog steeds actueel, de muziek nog even opzwepend en het gevoel weer even of ik dat kleine meisje ben. Al rockend en schreeuwend door de woonkamer…
(Stuur jouw 'fout' nummer naar han.bosma@home.nl)
0 comments:
Post a Comment