'Ik kneep mijn ogen dicht en voelde hoe er een traan over mijn wang rolde. Maar het was nog niet voorbij.'
Elizabeth zit in 4b van het Mercatus College in Rotterdam. Ze wordt door een aantal klasgenoten op een gruwelijke maar vrijwel onzichtbare manier gepest. Haar ouders zijn sinds een paar jaar gescheiden en haar moeder heeft zich op haar werk gestort om het verdriet te verdringen. Elizabeth raakt steeds meer geïsoleerd. Het enige positieve aan haar klas is de aanwezigheid van Alec. Alec is een rustige, knappe jongen, die ouder en wijzer is dan de andere jongens. Hij heeft verkering met Riley, een uitzonderlijk mooi, blond en ook nog lief meisje. Elizabeth stelt zich voor hoe het leven eruit zou zien als ze Riley was.
En dan neemt ze een fatale beslissing...
'Ik wil naar huis,' zei ik zo rustig mogelijk. 'Laat me gaan.'
'Nee!'Sabine kwam met een sprongetje van mijn bagagedrager af en raakte me voordat ze landde met de punt van haar zwarte laars hard tegen mijn scheenbeen. Recht op het bot. Ik kon een kreet niet binnenhouden en Sabina lachte.
Ik keek om me heen. Die fucking fietsenstalling had maar één uitgang. Sebastiaan zag mijn blik. 'Weer wegrennen heeft geen zin. We hebben je toch gelijk weer te pakken.' Door samengeknepen ogen keek ik hem aan. 'Kun je niets leukers verzinnen om met je tijd te doen?'
'O, maar dit ís toch leuk?' zei Sabina. 'Dan had je maar niet zo'n walgelijk kind moeten zijn.'
-Van bepaalde passages in dit boek kreeg ik gewoon een gevoel van onmacht. Dat kinderen (maar ook volwassenen) dit elkaar aan kunnen doen. Maar ondanks dat, het is wel een boek dat je in één keer wilt uitlezen!-
0 comments:
Post a Comment