Waar dingen eindigen beginnen nieuwe dingen,
wanneer de avond is gevallen, en eveneens de wind,
als je net slaapt, keert de hand die je liefste bedekt
zich om, en vliegt er tederheid uit de handpalm op
die ruist over de stad, over donkere akkers,
wegen, rivieren, over de dorpen en je droomt dat je
op reis bent, dat je op weg bent naar iets dat heel ver
van je is, je komt aan bij de zee, maar daar is al
het eerste licht van de morgen, en je weet
dat het snel erg licht zal worden, dat de tederheid
terug moet keren naar de hand die je liefste moet strelen,
die moet dragen en bouwen; in de vroege ochtend
zie je de hand, de kamer is open, de wind
staat op, nieuwe dingen beginnen en
iemand vraagt of je haar liefhebt.
Als je net slaapt - Rogi Wieg
Read User's Comments0
Gastblogger: Paul Geertsma
Recreatiewerk zomer 2006
Mijn vader attendeerde mij op het feit dat er een ‘vacature’ voor een vakantiekracht was op een camping van zijn neef in Italië. Om precies te zijn in de provincie ‘Le Marche’ . Na een goed kennismakingsgesprek met ‘Il Capo’ op de vakantiebeurs in Utrecht besloot ik om voor 9 weken lang in de zomervakantie naar de camping (www.podereseipoorte.it) te gaan. Een geweldige ervaring. Ik deed er verschillende taken binnen ons team zoals: wc’s schoonmaken, gras maaien, boodschappen doen, afwassen en bardienst draaien. Op het moment dat ik aan het avontuur begon wist ik niet wat me te wachten stond. Ik ging er namelijk alleen naartoe. Met het KLM Cityhopper toestel van Amsterdam naar Bologna. Ik heb heel veel lol gehad die zomervakantie en wist niet dat je in zo’n korte tijd een enorm sterke band met mensen op zou kunnen bouwen. Veelal jongeren die uit alle windstreken van Nederland kwamen om een beetje te werken en tevens een beetje vakantie gingen vieren. Jongeren die qua gedrag hetzelfde , maar ook weer zo verschillend waren. Op het moment dat een van ons team de staff ging verlaten en terug ging naar Nederland volgde er altijd het bekende afscheidsritueel in de bar op de camping.
De baas had de speciaal geïmporteerde Brand biertjes klaar staan. Hierna ging de tafel aan de kant, wat volgde was de bekende groepshug en vervolgens werd er : gedanst, gehuild en geknuffeld. En allemaal op dat ene nummer: Bonnie Tyler – Total eclipse of the heart.
En dan wel de dance version. Want dat was voor ons helemaal te gek!
Dit nummer doet me denken aan de momenten van het nemen van afscheid van waardevolle personen van onze campingstaff uit de zomer van 2006! Toen iedereen weer terug was gekeerd in Nederland hebben we nog regelmatig reunies georganiseerd.
Italia! Bella Italia!
De 'guilty pleasure' plaat van 'Scriptgirl.nl' Daniëlle Spoelstra
Duitse schlagers zijn het toppunt van fout. Basta. Maar tegelijkertijd zijn ze ook zo fijn. Vooral na vijf wijn in de kroeg kan je hard, heel hard, mee gillen. Mijn favoriet die er met kop en schouders bovenuit steekt is Du van Peter Maffay.
Du heeft alles wat een foute plaat moet hebben. Het wordt in het Duits gezongen, de zanger is lekker fout en de tekst is vreselijk sentimenteel. Maar lékker dat-ie is. En ik ben overigens niet de enige, want Du was in de jaren zeventig één van de succesvolste hits in Duitsland en - jaha - ook in Nederland.
Mijn moeder was namelijk dol op dit nummer en draaide 'm vaak. En ik luisterde mee. Het duurde maar even of ik zong ook mee. Doe ik nog steeds trouwens. Du is namelijk een foute plaat om van te houden. Dat krijg je met die Duitse schlagers. Heeft iemand nog wijn?
(Ik heb nog wel een flesje rosé koud staan hoor...)
De 'guilty pleasure' plaat van Paul Geertsma
Een heerlijk 'fout' nummer van mijn collega Paul Geertsma!
Het moet ergens in begin april 2009 zijn geweest. Werd ik op woensdag na mijn stagedag nog geterroriseerd met 1 april grappen door schoolkinderen een paar dagen later maakte een mierzoete ontmoeting zich meester van me.
De ondergaande zon op Mambo Beach was er altijd al alleen leek hij dit keer wat uitbundiger te schijnen. Hij zakte langzamer in de zee zo leek het. In eerste instantie zat ik nog alleen op een muurtje en hoorde ik de Caraïbische Zee botsen tegen het bloedhete zand.
Uit een ooghoek zag ik een leuke vrouw. We hadden een geanimeerd gesprek met het welbekende ‘Polar’ biertje in onze handen.
De gratis bbq die was aangestoken door de plaatselijke, warme Antilliaan deed zijn werk en toen de eerste sateetjes werden uitgedeeld schalmde het ‘Someone loves you honey’ van Prince Mohammed en June Lodge uit de speakers die waren bevestigd aan de palmboom.
Het leek wel een moment dat alles samenkwam. Eentje in de categorie ‘toeval bestaat niet’. Beide gelukig op een ontspannen moment ‘op’ Mambo Beach op Curacao. Sinds die vrijdag resteerden er voor mij nog 5 vrijdagen op het eiland.
Ik beleefde die vrijdagmiddagen nog intenser dan de eerste drie maanden ervoor.
Vrijdag op Mambo Beach blijft voor mij onlosmakelijk verbonden met: happy hour, liefde, Polar Bier, Someone loves you honey en bbq-en!.
Curacao is voor mij altijd het eiland gebleven wat ik enorm lief heb. Tijdens mijn stageperiode van maandag 19 januari tot en met 1 mei 2009 heb ik enorm genoten van het geweldige klimaat. Wanneer de winter weer zijn intrede doet in Nederland dan verlang ik heel erg naar Curacao. Vandaar dat ik er nog regelmatig terugkeer. In 2011 en 2012 ben ik er opnieuw geweest. Het voelt nog immer als thuiskomen.
Curacao! Bon dia!
(Stuur jouw 'fout' nummer naar han.bosma@home.nl)
De 'foute' plaat van Marieke Hagting
Als ik denk aan “foute” muziek, denk ik voornamelijk aan muziek uit mijn jeugd. Dansen in de kinderdisco van het buurthuis op vrijdagavond. Klassiekers van Salt ’n Pepa, Taylor Dane, Rick Astley, Mel & Kim en George Michael. En de grootste helden waren natuurlijk Madonna en Michael Jackson. Mijn muzikale voorkeur was al vroeg moeilijk te omschrijven. Het konden dansbare liedjes zijn, maar ook echte “schuifelplaten” deden het al vroeg goed. Ik denk dat ik toen al de teksten het meest belangrijk vond van muziek. De emotie van het nummer.
Mijn eerste herinnering aan muziek is aan het liedje “The Final Countdown” van Europe. Ik groeide op met een vader die een echte muziekliefhebber is, dus dat mijn grote broer een plaatje ging kopen van zijn eerste zakgeld was geen verrassing. En hij was mijn grote broer, dus ik vond het ook een goed nummer. Muziek op vinyl, met niet als enige wat aan die tijd terug doet denken hetzelfde vinyl. Want als ik het nu hoor, is de tekst nog steeds actueel, de muziek nog even opzwepend en het gevoel weer even of ik dat kleine meisje ben. Al rockend en schreeuwend door de woonkamer…
(Stuur jouw 'fout' nummer naar han.bosma@home.nl)
Subscribe to:
Posts (Atom)