My way is een nummer wat nog steeds bepaalde emoties bij mij losmaakt. De versies van Frank Sinatra en Elvis Presley staan in mijn geheugen gegrift. Ik heb altijd gedacht dat het nummer door Paul Anka geschreven was. Na wat speurwerk op het internet kwam ik erachter dat het van origine een Franstalig nummer is. Ooit geschreven door de Franse componist Jacques Revaux. Hij schreef het lied, aanvankelijk onder de titel 'For Me', en bood het verschillende zangers aan maar niemand leek geïnteresseerd.
Na enig aandringen wilde Claude François het nummer in 1967 wel op de plaat zetten, mits het voorzien werd van een nieuwe tekst. Gilles Thibaut schreef vervolgens samen met Claude François, onder de titel 'Comme d' habitude', een tekst waarin het leven wordt beschreven van een vermoeide forens met een relatie waaruit de vonk allang verdwenen is. De inspiratie hiervoor putte Claude François uit zijn net verbroken relatie met de zangeres France Gall, over wie ik eerder al een blogbericht schreef.
Daarna kwam het nummer onder, de toen nog onbekende, David Bowie zijn aandacht en hij schreef er een Engelstalige tekst bij, Even A Fool Learns To Love. Ook Paul Anka hoorde van het nummer en schreef er eveneens een (andere) tekst bij, My Way. Hij liet het aan Frank Sinatra horen en omdat de carrière van Sinatra wat stilstond en hij het een fantastisch nummer vond, bracht Sinatra het in 1969 uit en het werd dan ook meteen een grote hit.
Zo is het nummer in die 44 jaar regelmatig gecoverd, ook in het Nederlands. Herman Brood scoorde er na zijn dood ook nog een nummer 1 hit mee. Tijdens mijn vakantie in Turkije hoorde ik 'Ben Böyleyim' de Turkse versie van de band Athena. Dit nummer is dus echt tijdloos en in wat voor taal hij ook gezongen wordt, het blijft een prachtig nummer!
My Way (Comme d' habitude)
Read User's Comments0
Rednex - Wish You Were Here
Er wordt nog steeds discussie gevoerd over de aanleiding tot de Amerikaanse Burgeroorlog, maar een aantal oorzaken is onomstreden. Hij ging in eerste instantie niet om de afschaffing van de slavernij, hoewel dat uiteindelijk wel het gevolg ervan is geweest; de burgeroorlog kan worden gezien als een sterk uit de hand gelopen twist over de uitbreiding van de slavernij in de nieuw te vormen staten, de zogeheten territories. Dit was de kern van het conflict, dat tot oorlog leidde; een oorlog die na 4 jaar werd gewonnen door de Noordelijke Staten. Met het einde van de burgeroorlog werd door het Congres en de staten het 13e amendement op de Grondwet aangenomen, waarin de afschaffing van de slavernij voor de gehele Verenigde Staten werd vastgelegd.
De oorlog had grote gevolgen voor de Amerikaanse samenleving als geheel. Ook nu nog voelen zuiderlingen zich dikwijls benadeeld door de Reconstructie die hun werd opgelegd, nadat alle slaven in vrijheid waren gesteld. Gedurende de oorlog werden, verspreid over bijna alle staten aan de westgrens van de toenmalige VS, tal van bloedige veldslagen geleverd. De laatste vond plaats op 13 mei 1865 bij Palmito Ranch in het zuiden van de staat Texas. In juni van datzelfde jaar gaf het Zuiden zich over.
Leestip: Caesarion - Tommy Wieringa
Ludwig Unger komt voort uit het huwelijk van twee beroemdheden, en was voorbestemd van hun beider talenten de vermenigvuldiging te zijn. De zoon van Julius Caesar en Cleopatra werd Caesarion genoemd, kleine Caesar. Het is ook de koosnaam die Ludwig Unger van zijn moeder krijgt. Met haar woont hij op een eroderende klif in Oost-Engeland. Na iedere winter is de zee het huis dichter genaderd, net zo lang tot het vergaat. Een odyssee begint.
Caesarion is een geschiedenis over schoonheid en verval, over de knellende band tussen moeder en kind, hun trouw en ontrouw, en ten slotte, wanneer deze dingen zijn verteld, over het belang jezelf ten offer te brengen.
Caesarion is een geschiedenis over schoonheid en verval, over de knellende band tussen moeder en kind, hun trouw en ontrouw, en ten slotte, wanneer deze dingen zijn verteld, over het belang jezelf ten offer te brengen.
Kort verhaal (deel 3)
… Zijn blik bleef hangen in die prachtige, bruine ogen. Hij was te verlegen om haar lichaam verder te bekijken, maar in zijn gedachten waren zijn handen al onder haar truitje, haar huid strelend, langzaam, verder omhoog. ‘Euh, ja natuurlijk.’ kreunde Martin, en hij schoof onhandig een stukje naar rechts. Hij merkte dat hij niet meer goed uit zijn woorden kon komen. De vrouw ging elegant naast hem zitten en er viel even een ongemakkelijke stilte. Martin liet het lege glas in zijn hand draaien en staarde naar de tafel. ‘Wat moet ik nu tegen haar zeggen?’ vroeg hij zichzelf af en paniek begon zich van hem meester te maken. ‘Dus jij bent een collega van Guus? Ik zal mij even voorstellen, ik ben Nadia.’ Haar stem klonk een beetje lager dan het hoge gekakel dat hij gewend was van zijn vrouwelijke collega’s, maar wat een mooie stem zeg! ‘Guus vroeg mij om even bij jou te komen zitten, aangezien hij het zelf nogal druk heeft met de nieuwe gasten te verwelkomen.’ glimlachte Nadia. Martin durfde haar weer aan te kijken. Hij dacht dat hij een onoprechtheid in haar lach zag, maar hij probeerde die gedachte in zijn hoofd te weren. Of het nu door de drank kwam of door de begeerte naar haar lichaam, hij bleef zitten. ‘Laat ik er maar meteen voor gaan!’ dacht Martin en hij legde zijn hand op haar blote arm. ‘Wat kan ik voor je inschenken?’ lalde hij in haar oor en stond op. Hij hoorde niet wat goed wat ze antwoordde en boog zich voorover. ‘Een Martini puur alsjeblieft.’ fluisterde zij in zijn oor terwijl zijn ogen richting haar decolleté gleden. Met die twee heerlijke borsten op zijn netvlies wankelde hij naar de bar. ‘Volgens mij wil ze iets van je!’ praatte hij zichzelf moed in.
Hij schonk twee Martini’s voor Nadia en zichzelf in en wilde zich net weer omdraaien toen hij zijn collega’s hoorde, die net bij de bar kwamen staan. ‘Hee Remi, moet je niet naar je eenzame appartement toe? Ga naar huis man, je hoort hier niet!’ Martin voelde een woede in zich opkomen, maar voordat hij de glazen kon neerzetten, hadden de twee heren zich alweer omgedraaid en verdwenen lachend tussen de andere gasten. Zijn schouders ophalend liep hij weer terug naar Nadia en reikte haar het glas Martini aan. Daarna plofte hij weer naast haar op de bank, zijn bewegingen niet meer helemaal onder controle. Er schoot een beetje drank uit zijn glas over zijn trui, maar hij merkte het niet eens. Zijn arm ging achter haar nek langs en hij liet zijn rechterhand op haar schouder rusten. ‘Ben jij hier helemaal alleen?’ fluisterde hij in haar oor, zijn mond zo dichtbij, zodat zijn lippen haar oren bijna aanraakten. ‘Ik vind je namelijk erg leuk!’ Martin vond het maar wat puberaal uit zijn mond klinken maar wat maakte het uit. Hij drukte snel maar onhandig zijn kleverige lippen vol op haar mond. ‘Jezus Martin, wat doe je nu?!’ riep Nadia net op het moment dat de muziek even stil was gevallen. Bijna iedereen in de kamer hield op met praten en keken naar Nadia, die ondertussen kwaad voor Martin was gaan staan.
Hij schonk twee Martini’s voor Nadia en zichzelf in en wilde zich net weer omdraaien toen hij zijn collega’s hoorde, die net bij de bar kwamen staan. ‘Hee Remi, moet je niet naar je eenzame appartement toe? Ga naar huis man, je hoort hier niet!’ Martin voelde een woede in zich opkomen, maar voordat hij de glazen kon neerzetten, hadden de twee heren zich alweer omgedraaid en verdwenen lachend tussen de andere gasten. Zijn schouders ophalend liep hij weer terug naar Nadia en reikte haar het glas Martini aan. Daarna plofte hij weer naast haar op de bank, zijn bewegingen niet meer helemaal onder controle. Er schoot een beetje drank uit zijn glas over zijn trui, maar hij merkte het niet eens. Zijn arm ging achter haar nek langs en hij liet zijn rechterhand op haar schouder rusten. ‘Ben jij hier helemaal alleen?’ fluisterde hij in haar oor, zijn mond zo dichtbij, zodat zijn lippen haar oren bijna aanraakten. ‘Ik vind je namelijk erg leuk!’ Martin vond het maar wat puberaal uit zijn mond klinken maar wat maakte het uit. Hij drukte snel maar onhandig zijn kleverige lippen vol op haar mond. ‘Jezus Martin, wat doe je nu?!’ riep Nadia net op het moment dat de muziek even stil was gevallen. Bijna iedereen in de kamer hield op met praten en keken naar Nadia, die ondertussen kwaad voor Martin was gaan staan.
Kort verhaal (deel 2)
… Het was inmiddels elf uur, zaterdagavond. Martin slenterde nu al voor de derde keer langs het appartement van Guus. Twee keer had hij op het punt gestaan om aan te bellen maar was doorgelopen naar een klein, donker kroegje in een zijsteeg om zich daar moed in te drinken. En nu stond hij weer voor de deur van het appartement. Hij keek naar boven, naar de derde etage waar Guus woonde. Vanuit het open raam dreef een gezelligheid van muziek, stemmen en gelach naar buiten. ‘Ik moet nu een besluit nemen.’ dacht hij, niet al te helder meer van de drank die hij genuttigd had in de kroeg. Opeens ging het raam verder open en daar was Guus met een dikke sigaar in zijn mond. ‘Hey Martin, ben je toch gekomen? Super man! Wacht even, ik zal de deur voor je open doen.’ Guus’ hoofd verdween weer, een dikke wolk sigarenrook achterlatend die langzaam oploste in de lucht. En op het moment dat Martin het besluit had genomen om richting huis te lopen, ging de zoemer en de deur open.
Het was een lange weg, de trappen op naar boven. Uiteindelijk stond hij voor de half openstaande deur op de derde verdieping. De drempel leek wel een horde van een meter hoog maar hij besloot hem toch te nemen. Terwijl hij de deur verder open deed en net naar binnen wilde stappen, hoorde hij stemmen die boven de muziek uit stegen. ‘Die sukkel van een Martin komt hier zo boven.’ hoorde hij iemand zeggen. ‘Nou, dat zal de gezelligheid zeker ten goede komen, NOT!’ Martin herkende de stemmen van zijn collega’s. ‘Godver, zijn die twee eikels er ook.’ Hij vermande zich en stapte naar binnen, langs de collega’s, zonder hen een blik waardig te gunnen. En daar stond Guus al om hem te verwelkomen. ‘Leuk dat je er bent, Martin!’ glunderde Guus. ‘Hij lijkt echt oprecht blij te zijn dat ik er ben.’ dacht Martin en vergat even wat hij zonet had gehoord. ‘Wat wil je drinken, biertje, wijn of wat sterkers?’ vroeg Guus terwijl ze naar de bar liepen die in de modern ingerichte woonkamer stond. ‘Doe maar een whisky.’ fluisterde Martin, zich nog niet helemaal op zijn gemak voelend. Toen hij het glas in zijn handen gedrukt kreeg, ging de zoemer weer. ‘Sorry Martin, ik moet de deur open doen, je vermaakt je toch wel even? Ik spreek je straks.’ En weg was Guus.
Martin had totaal geen zin om zich tussen de mensen te mengen en zocht een rustig plekje in de kamer op waar hij ging zitten. Daar had hij alle tijd om eens goed om zich heen te kijken. De kamer stond vol met wel veertig mannen en vrouwen, allemaal druk met elkaar in gesprek. Er werd gelachen en meegezongen met de muziek die luid uit de boxen dreunde. Martin was het alleen zijn wel gewend maar hij had zich nog nooit zo eenzaam gevoeld als nu. Hij sloeg zijn glas whisky achterover en bedacht zich hoe hij zo snel mogelijk hier weg kon komen. ‘Laat ik nog maar even wachten tot Guus weer bij mij komt, dan bedank ik hem voor de uitnodiging en ga ik naar huis.’ Tot zijn opluchting zag hij een fles jenever op de tafel staan en schonk zijn glas tot de rand toe vol. Terwijl hij uit het glas nipte, zag hij dat Guus met een vrouw de kamer in kwam lopen.
Even vergat hij alles wat er om zich heen afspeelde. Het was alsof iedereen stilstond. De enige die zich in de kamer bewoog was die prachtige vrouw. Zijn ogen bleven, als gehypnotiseerd, op haar gericht. Haar ogen lachten, haar lippen glansden, haar haren dansten bij elke stap die zij zette. ‘Kijkt ze naar mij?’ Martin goot het laatste beetje jenever in zijn keel. ‘Komt ze nu mijn kant oplopen?’. Opeens bewoog iedereen in de kamer en schalde er weer muziek uit de boxen. Martin wilde zijn glas bijvullen toen hij ineens een stem hoorde. 'Hoi Martin, mag ik naast je komen zitten?' Martin keek op en staarde in de mooiste ogen die hij ooit gezien had.
Het was een lange weg, de trappen op naar boven. Uiteindelijk stond hij voor de half openstaande deur op de derde verdieping. De drempel leek wel een horde van een meter hoog maar hij besloot hem toch te nemen. Terwijl hij de deur verder open deed en net naar binnen wilde stappen, hoorde hij stemmen die boven de muziek uit stegen. ‘Die sukkel van een Martin komt hier zo boven.’ hoorde hij iemand zeggen. ‘Nou, dat zal de gezelligheid zeker ten goede komen, NOT!’ Martin herkende de stemmen van zijn collega’s. ‘Godver, zijn die twee eikels er ook.’ Hij vermande zich en stapte naar binnen, langs de collega’s, zonder hen een blik waardig te gunnen. En daar stond Guus al om hem te verwelkomen. ‘Leuk dat je er bent, Martin!’ glunderde Guus. ‘Hij lijkt echt oprecht blij te zijn dat ik er ben.’ dacht Martin en vergat even wat hij zonet had gehoord. ‘Wat wil je drinken, biertje, wijn of wat sterkers?’ vroeg Guus terwijl ze naar de bar liepen die in de modern ingerichte woonkamer stond. ‘Doe maar een whisky.’ fluisterde Martin, zich nog niet helemaal op zijn gemak voelend. Toen hij het glas in zijn handen gedrukt kreeg, ging de zoemer weer. ‘Sorry Martin, ik moet de deur open doen, je vermaakt je toch wel even? Ik spreek je straks.’ En weg was Guus.
Martin had totaal geen zin om zich tussen de mensen te mengen en zocht een rustig plekje in de kamer op waar hij ging zitten. Daar had hij alle tijd om eens goed om zich heen te kijken. De kamer stond vol met wel veertig mannen en vrouwen, allemaal druk met elkaar in gesprek. Er werd gelachen en meegezongen met de muziek die luid uit de boxen dreunde. Martin was het alleen zijn wel gewend maar hij had zich nog nooit zo eenzaam gevoeld als nu. Hij sloeg zijn glas whisky achterover en bedacht zich hoe hij zo snel mogelijk hier weg kon komen. ‘Laat ik nog maar even wachten tot Guus weer bij mij komt, dan bedank ik hem voor de uitnodiging en ga ik naar huis.’ Tot zijn opluchting zag hij een fles jenever op de tafel staan en schonk zijn glas tot de rand toe vol. Terwijl hij uit het glas nipte, zag hij dat Guus met een vrouw de kamer in kwam lopen.
Even vergat hij alles wat er om zich heen afspeelde. Het was alsof iedereen stilstond. De enige die zich in de kamer bewoog was die prachtige vrouw. Zijn ogen bleven, als gehypnotiseerd, op haar gericht. Haar ogen lachten, haar lippen glansden, haar haren dansten bij elke stap die zij zette. ‘Kijkt ze naar mij?’ Martin goot het laatste beetje jenever in zijn keel. ‘Komt ze nu mijn kant oplopen?’. Opeens bewoog iedereen in de kamer en schalde er weer muziek uit de boxen. Martin wilde zijn glas bijvullen toen hij ineens een stem hoorde. 'Hoi Martin, mag ik naast je komen zitten?' Martin keek op en staarde in de mooiste ogen die hij ooit gezien had.
wordt vervolgd...
Geniet
Soms gaat het niet altijd
zoals jij het wil.
Je wilt heel graag door
maar je staat even stil.
Je hoofd zit vol,
met een leegte
die je niet kan verklaren.
Je wil graag vooruit
maar je blijft steeds maar staren.
Staar dan naar de dingen
die je soms niet altijd ziet.
Een vriendschap,
de liefde,
een schitterend lied.
Geniet van de momenten
die juist goed bij je gaan.
Geniet van de mensen
die dicht bij je staan.
zoals jij het wil.
Je wilt heel graag door
maar je staat even stil.
Je hoofd zit vol,
met een leegte
die je niet kan verklaren.
Je wil graag vooruit
maar je blijft steeds maar staren.
Staar dan naar de dingen
die je soms niet altijd ziet.
Een vriendschap,
de liefde,
een schitterend lied.
Geniet van de momenten
die juist goed bij je gaan.
Geniet van de mensen
die dicht bij je staan.
Subscribe to:
Posts (Atom)